MENU
wpisz nazwę lub ID...

Pałac Długie, Długie
Pałac barokowy we wschodniej części wsi Długie. Wzniesiono go w 1740 roku. Jest to piętrowy, kryty dachem mansardowym budynek. Wejście zdobi portal z filarami podtrzymującymi balkon. Po bokach znajdują się oficyny z XIX wieku. Wokół pałacu umiejscowiono park o powierzchni 13,2 ha.

Dodał: vorwerk° - Data: 2006-08-03 20:52:59 - Odsłon: 2102
maj 2006


Pałac barokowy we wschodniej części wsi Długie. Wzniesiono go w 1740 roku. Jest to piętrowy, kryty dachem mansardowym budynek. Wejście zdobi portal z filarami podtrzymującymi balkon. Po bokach znajdują się oficyny z XIX wieku. Wokół pałacu umiejscowiono park o powierzchni 13,2 ha.
Rokokowy pałac powstały w latach 1730 - 1740 dla rodu von Kottwitz i w ich posiadaniu do 1945 roku. Założony na rzucie prostokąta, piętrowy. Główne wejście ozdobione portalem z filarami, podtrzymującymi balkon z kamienną balustradą. W otoczeniu okazały park z okazami 150 - letnich lip i dębów. Ostatnim właścicielem sprzed 1945 roku, był Reinhold Freiherr von Kottwitz, znany w Niemczech hodowca koni sportowych.Pałac znajduje się w rękach prywatnych (Tomasz Mietlicki)

  • /foto/3920/3920685m.jpg
    1900
  • /foto/76/76856m.jpg
    1900 - 1910
  • /foto/76/76857m.jpg
    1900 - 1910
  • /foto/4954/4954646m.jpg
    1902
  • /foto/5807/5807389m.jpg
    1920 - 1935
  • /foto/398/398093m.jpg
    1925 - 1935
  • /foto/7362/7362426m.jpg
    1938 - 1940

vorwerk°

Poprzednie: Zespół Szkół Rolnicze Centrum im. W. Witosa (d. pałac) Strona Główna Następne: Kościół Bożego Ciała


dariuszfaranciszek | 2010-04-11 20:29:10
Pałac Zespół pałacowo-parkowo-folwarczny położony jest we wschodniej części wsi, na jej koń­cu. Pałac wraz z parkiem zlokalizowany został po północno-wschodniej stronie zespołu. Obiekty gospodarcze umieszczono od południowego-wschodu i południowego-zachodu. Pałac przed wejściem poprzedzają dwie oficyny. Pierwsza wzmianka o siedzibie szlacheckiej w Długim Dolnym dotyczy roku 1672, kie­dy właścicielem majątku był Balthasar von Lüttwitz. Jego potomek Balthasar Friedrich, w latach 1730-1740, wzniósł barokowy pałac wraz z otaczającym go parkiem i ogrodem. W 1818 roku Długie Dolne przeszło na własność żony ostatniego męskiego potomka rodu von Luttwitz – Charlotty de domo von Kottwitz, a następnie na jej spadkobierców o tym samym nazwisku i pozostawało w rękach Kottwitzów do roku 1945. W roku 1845 zmie­niono pokrycie dachu pałacu z łupka na dachówkę karpiówkę. W roku 1872 dostawio­no do elewacji zachodniej ryzalit mieszczący klatkę schodową oraz balkon. W 1909 roku poddano remontowi drewnianą wieżyczkę wieńczącą frontową wystawkę, a w 20 lat póź­niej wykonano renowację rzeźbionej balustrady schodów przy fasadzie. Pałac jest muro­wany, tynkowany założony na planie prostokąta z aneksem od zachodu. Zbudowany zo­stał na wysokim podpiwniczeniu, zamknięty dachem mansardowym pokrytym dachów­ką karpiówką. Fasada pałacu skierowana w kierunku południowo-wschodnim jest dziewięcioosiowa. Osie okienne i drzwiowe przedzielają pilastry, zdwojone na narożach budynku. Okna par­teru i piętra otaczają profilowane uszakowate opaski. Przestrzenie między oknami kondy­gnacji wypełniają profilowane płyciny urozmaicone w połowie długości uskokowymi, ko­tarowymi gzymsikami. Jedynie w osi drugiej i ósmej gzymsiki są inne – mają formę łuku nadwieszonego. Różnicę wysokości między poziomem gruntu a przyziemiem pokonują czternastostopniowe, rozbieżne schody o dwóch biegach, ograniczone ażurową balustradą z opracowanymi dekoracyjnie słupkami rozpoczynającymi biegi. Drzwi wejściowe osadzo­ne zostały w otworze zamkniętym łukiem spłaszczonym i obwiedzione profilowaną opaską przechodzacą na łuku w archiwoltę, spiętą na środku uszakiem. Wejście flankują trójkątne filarki. Nad wejściem, w partii piętra rozciąga się balkon, ograniczony ażurową balustradą o falistej linii, zakończonej po bokach wazami. Trzy środkowe osie fasady wieńczy w dachu trójosiowa, duża, murowana wystawka zamknięta czterospadowym daszkiem, przechodzą­ca dalej w baniastą wieżyczkę z sygnaturką. Elewacja ogrodowa opracowana została podob­nie pod względem detalu. W stosunku do reprezentacyjnej fasady, charakteryzuje się jed­nak mniejszą dekoracyjnością. Zamiast portalu wejściowego widnieją zwykłe prostokątne drzwi, brak także balkonu z balustradą. W tym miejscu, pod płyciną okna pierwszego pię­tra umieszczono gzyms z ornamentem kostkowym. Trzy osie środkowe zaakcentowane zo­stały wystawką w połaci dachowej, którą zamyka trójkątny daszek. Wejście poprzedzone zostało jednobiegowymi schodami położonymi prostopadle do lica elewacji. Elewacja pół­nocno-wschodnia jest pięcioosiowa, opracowana w stylistyce analogicznej do fasady i ele­wacji ogrodowej. Przez całą wysokość biegnie sześć pilastrów, między którymi umieszczo­no okna z dekoracyjnymi płycinami nad i podokiennymi. Do elewacji bocznej, południo­wo-zachodniej przylega aneks zamknięty dachem dwuspadowym wraz z tarasem wspar­tym na filarach połączonych dużymi arkadami. Taras ograniczony został kamienną, ażuro­wą balustradą, nawiązującą formą do balustrady schodów fasady. Rozplanowanie wnętrz pałacowych jest dwuipółtraktowe z wąskim korytarzem dzielącym pałac wzdłuż na dwie połowy. Za wejściem rozciąga się obszerny hall, z którego prowadzi przejście przez korytarz do wielkiej sali od strony ogrodowej. Klatka schodowa mieści się w północnej części kory­tarza, na jego zakończeniu. Duże, dwubiegowe schody z podestem zajmują północno-za­chodnią część przyziemia aneksu, komunikując piwnice z wyższymi kondygnacjami. Piw­nice pałacu są przesklepione, podobnie jak część wnętrz parteru. Pozostałe sale zamykają stropy z sufitami i częściowo zachowanymi sztukateriami. Po II wojnie światowej majątek przeszedł na rzecz Skarbu Państwa w zarządzie PGR. Od początku lat 90. XX wieku zarządzany był przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Pań­stwa. Obecnie jest w rękach prywatnych. Obiekt jest użytkowany na cele mieszkalne, zago­spodarowany i na bieżąco remontowany. Izabela Ciesielska Źródło: "Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego"