MENU
wpisz nazwę lub ID...

Nowy Ratusz, pl. Władysława Łokietka, Lublin
Balkon ratusza.Trębacz Onufry Koszarny o godz.12 gra hejnał Lublina.

Dodał: StaszekM° - Data: 2018-12-06 20:19:17 - Odsłon: 27
20 października 2008

Data: 2008:10:20 11:59:24   ISO: 100   Ogniskowa: 78 mm   Aparat: SONY DSC-H9   Przysłona: f/4.5   Ekspozycja: 10/10000 s  


Nowy Ratusz w Lublinie powstał w miejscu dawnego klasztoru karmelitów bosych. Już w roku 1611 planowano budowę Magistratu. Zygmunt III Waza wydał w tym celu specjalne przyzwolenie. Jednak do Lublina przybyli karmelici, którzy zapragnęli zbudować dla siebie klasztor dokładnie w miejscu planowanej budowy Magistratu. Nabyli grunty na różne, w tym bezprawne, metody i zbudowali kompleks klasztorny.
20 kwietnia 1803 o godzinie 23.00 wybuchł wielki pożar klasztoru. Karmelici opuścili budynki, w 1807 rząd austriacki wystawił ruiny na licytację, w 1826 nabył je Magistrat miasta Lublina. Ze względów oszczędnościowych na początku urzędnicy musieli pracować w zniszczonych murach klasztornych. Dopiero po interwencjach dziennikarzy lubelskich, postanowiono tu zbudować Magistrat. Prace trwały w latach 1827-1828. Autorem przebudowy był Aleksander Groffe, prace nadzorował Jakub Hempel. Ratusz wybudowano w stylu klasycystycznym. Przy przebudowie wykorzystano nawę kościoła M.B. Szkaplerznej i zachodni rząd kaplic. Ponadto w skład Nowego Ratusza wchodziły dwa skrzydła dawnego klasztoru: wschodnie od ul. Nowej i północne, z zachowanymi celami klasztornymi, które służyły za areszt policyjno-detencyjny (za niespłacone długi). W czasie powstania styczniowego znajdowało się tu więzienie polityczne, potem biura magistrackie.
4 września 1939 r. została uszkodzona wieża ratuszowa, a tyły Ratusza uległy zniszczeniu wskutek niemieckiego bombardowania. Uszkodzenia powstały także podczas wyzwalania Lublina w 1944. Odbudowa Ratusza trwała w latach 1947-1952. Przez długie lata pod wschodnią elewacja budynku znajdowała się pokrywa żelazna zamykająca wejście do podziemi po dawnym kościele. Budynek zachował dziewiętnastowieczną klasycystyczną formę. We wnętrzu znajduje się wielki obraz olejny malowany przez Filipa Dombka (Philipp Dombeck), przedstawiający wjazd gen. Józefa Zajączka do Lublina w 1826 r.

Podczas bombardowań w 1944 w piwnicach Ratusza uwięzieni zostali ludzie, którzy z głodu zostali zmuszeni do kanibalizmu.
Z Ratuszem związana jest także postać woźnego Jana Gilasa, który w dniu 9 września 1939 r. podczas bombardowania miasta wyniósł z Ratusza niewybuch. Nadludzki wysiłek, wykonany w warunkach stresu i zagrożenia kolejnym bombardowaniem, sprawił, że woźny zaraz po opuszczeniu budynku ratusza zmarł na zawał serca. Moment ten uwieczniła słynna fotografia Edwarda Hartwiga przedstawiająca Gilasa zaraz po dokonaniu heroicznego czynu, leżącego już na ziemi i trzymającego w ramionach bombę. Miał niespełna 38 lat.

Źródło opisu:
1. /Petroniusz/: Wikipedia
2. [kris_2] za: "Lublin-przewodnik", Wydawnictwo Archidiecezji Lubelskiej "Gaudium", 2012 r.
3.

  • /foto/7712/7712342m.jpg
    1857
  • /foto/7475/7475113m.jpg
    1910 - 1915
  • /foto/7436/7436893m.jpg
    1914 - 1918
  • /foto/7249/7249440m.jpg
    1935
  • /foto/7750/7750397m.jpg
    1954
  • /foto/7267/7267966m.jpg
    1993
  • /foto/7201/7201548m.jpg
    2011
  • /foto/7593/7593337m.jpg
    2015 - 2018
  • /foto/7595/7595729m.jpg
    2018
  • /foto/7595/7595730m.jpg
    2018

StaszekM°

Poprzednie: Kościół Ducha Świętego Pocieszyciela Strona Główna Następne: Zamek w Giżycku