MENU
Dawna Dolina Nadziei (Hoffnungsthal) nad Izerą, powojenny polski Zieliniec do 1959 r. Widok na dawne schronisko, powojenną strażnicę, a obecnie ponownie pensjonat. Przez 14 lat była to Polska. Przy okazji wielka ciekawostka - widoczny, dawny graniczny most nad Izerą jest najstarszą żelbetową konstrukcją w całych Czechach. Podobny most stał w górze rzeki na wysokości Orla, ale został zniszczony.

Dodał: moose (administrator)° - Data: 2016-02-04 00:37:23 - Odsłon: 1637
styczeń 2016

Data: 2016:01:09 13:58:38   ISO: 200   Ogniskowa: 18 mm   Aparat: NIKON CORPORATION NIKON D7100   Przysłona: f/6.3   Ekspozycja: 10/1600 s  


Osada pasterska powstała na początku XVII wieku nad Izerą - wówczas w granicach Prus. W 1793 r. powstaje tu nad rzeką Izerą huta szkła założona przez hutmistrza Preusslera (ten od Orla w 1754 r.) wraz ze szklarzami Matternem i Hauslerem w nadziei (stąd niemiecka nazwa osady - Dolina Nadziei) że bliskość granicy usprawni zbyt wyrobów huty. Na pewno huta w 1796 roku w Dolinie Nadziei działała pełną parą i miała pozytywne przełożenie na rozwój pobliskich Tkaczy - wówczas to powstała również nowa droga z Doliny Nadziei do Orla przez Tkacze. Przy niej powstała w Tkaczach gospoda, gościniec, urząd celny i leśna kaplica. Po kampanii napoleońskiej przypadł regres w hucie, dodatkowo pogłębiony pożarem w 1821 roku. Hutę szybko odbudowano. W Dolinie Nadziei oprócz budynków huty stały cztery domy mieszkalne, a także powstała gospoda Hoffnungsthal (dzisiejsy obiekt Ski Areal Mytiny). W latach 30. hutę przejął w drodze mariażu z córką Preusslera młody szklarz Franz Pohl - ten sam który w 1842 r. zbudował w Hucie hutę Julia (wówczas Józefina). W późniejszych latach huty w Dolinie Nadziei i w Orlu były obiektami należącymi do wielkiej huty w Szklarskiej Porębie. Z braku możliwości modernizowania tutejszej małej huty - Schaffgotschowie ograniczyli dostępność drewna, przez co w 1863 r. piece huty wygasły. Wówczas w sąsiednich Tkaczach zaczęła się rozwijać turystyka. Największy rozwój Tkaczy przypadł na początek XX wieku, kiedy Prusy z Austrią porozumiały się w temacie przeprowadzenia przez Przełęcz Szklarską linii kolejowej, która miała usprawnić transport wałbrzyskiego węgla do północnych Czech. Budowę linii rozpoczęto w 1898 r. i ukończono w 1902 r. W Tkaczach powstał przystanek kolejowy - ostatni po śląskiej stronie. Dynamiczny napływ przyjezdnych i rozwój turystyki nie ominął także Doliny Nadziei, gdzie pomimo wygaszenia huty część gości przyjmował pensjonat mający taką nazwę jak osada. Tkacze rozwinęły się tak znacząco że oprócz urzędu celnego powstał tam urząd kontroli finansowej, poczta, szkoła katolicka i nowa kaplica. W 1945 roku w Tkaczach było 25 domów, w dolnej części wsi (Tkacze Dolne) 6 domów, a w Dolinie Nadziei 5 domów.. Ciężkie chwile nastały po wojnie - Tkacze włączono do Szklarskiej Poręby, ale miejscowość była wyludniona i w zasadzie jedynie obsadzona przez WOP. Nie było pomysłu jak zagospodarować miejscowość, a opuszczone domostwa zaczęły popadać w ruinę. Polską nazwę Zieleniec dla przysiółka Hoffnungsthal, wchodzącego w skład Szklarskiej Poręby usankcjonowano w Rozporządzeniu Ministra Administracji Publicznej z dn. 2 IV 1949 r. o przywróceniu nazw miejscowości (MP Nr A-29 z 13 V 1949 r., poz. 445). Jeszcze w 1956 r. chciano w Dolinie Nadziei - wówczas już ZIeleńcu wybudować duży ośrodek turystyczny. 15 lipca 1958 roku Tkacze wraz z Zielińcem zostały przekazane Czechosłowacji. Osada otrzymała nazwę Mýtiny, która nie odnosiła się ani do nazwy polskiej ani niemieckiej. Mieszkańcy częściej używali nazwy Štrika - pochodzącej od niemieckiej Strickerhauser. Z czasem Mýtiny stały się częścią Harrachova, a Dolinę Nadziei przyłączono do Kořenova. Tkacze Dolne zanikły całkowicie z chwilą wybudowania nowej drogi z Kořenova do Harrachova. W 1963 r. wróciły pociągi do Harrachova. Jeszcze krótkie wyjaśnienie polskiej nazwy Doliny Nadziei - Zieleńca (Zielińca). Miano zapożyczono od pobliskiej osady Zelené Údolí (Zielona Dolina, niem. Grünthal) w Czechach gdzie była ostatnia czeska stacja Kolei Izerskiej (dziś administracyjnie część Kořenova) na trasie Tanvald - Szklarska Poręba. Rzecz jednak w tym, iż Hoffnungsthal nigdy do Zielonej Doliny nie należała, bo kiedy te ziemie były czeskie, huty Preusslera jeszcze nie było. (moose - różne źródła, głównie

  • /foto/5892/5892683m.jpg
    1880 - 1900
  • /foto/5892/5892681m.jpg
    1898 - 1902
  • /foto/5892/5892684m.jpg
    1902 - 1910
  • /foto/7181/7181058m.jpg
    1922
  • /foto/7182/7182835m.jpg
    1922
  • /foto/7593/7593873m.jpg
    1929
  • /foto/6202/6202700m.jpg
    1932 - 1937
  • /foto/7182/7182855m.jpg
    1935
  • /foto/5892/5892680m.jpg
    1935 - 1939
  • /foto/5892/5892678m.jpg
    1945 - 1958
  • /foto/5892/5892682m.jpg
    2016
  • /foto/5892/5892685m.jpg
    2016
  • /foto/7467/7467706m.jpg
    2018
  • /foto/7467/7467708m.jpg
    2018
  • /foto/7467/7467719m.jpg
    2018
  • /foto/7467/7467733m.jpg
    2018
  • /foto/7467/7467737m.jpg
    2018
  • /foto/7467/7467742m.jpg
    2018
  • /foto/7467/7467824m.jpg
    2018

moose (administrator)°

Poprzednie: Mýtiny (CZ) Strona Główna Następne: Panoramy Czerniawy-Zdrój


moose (administrator) | 2016-02-09 13:45:19
Zobaczcie koniecznie dwa zdjęcia powojenne z Zielińca. Tu Polska była, ale się zmyła.