MENU
wpisz nazwę lub ID...

Kościół św. Marcina, Żytniów
Kościół św. Marcina w Żytniowie. Autor: Robert Niedźwiedzki

Dodał: McAron° - Data: 2012-11-13 09:38:15 - Odsłon: 1243
październik 2007

Data: 2007:10:05 14:28:34   ISO: 55   Ogniskowa: 7.8 mm   Aparat: NIKON E4800   Przysłona: f/2.9   Ekspozycja: 10/601 s  


Pierwsza wzmianka o parafii znajduje się w opracowaniu Liber Benefic J.Łaskiego z 1312 r. Parafia pw. św. Marcina w Żytniowie powstała z fundacji rycerza Marcina z Kuleszy. W centralnym punkcie wioski wzniesiono drewniany kościół parafialny, a na dziedzińcu kościoła wyznaczono cmentarz. Kościół ten przetrwał do XVIII wieku.

W 1714 r. Maciej Wierusz Kowalski, dziedzic na jednej części Żytniowa, wraz z dziedzicem Krzesickim Szymonem Sętkowskim, na miejscu upadającego od starości kościoła, postawili nowy drewniany kościół, który w 1717 r. został konsekrowany przez biskupa pomocniczego kujawskiego Wojciecha Bardzińskiego. Jednocześnie na dziedzińcu kościoła posadzono lipy, z których nieliczne zachowały się do dnia dzisiejszego. Drewniany kościół funkcjonował niespełna sto lat, do roku 1803, kiedy to na skutek wielkiego pożaru we wsi spłonął wraz z plebanią. Przez następnych kilkanaście lat parafia Żytniów funkcjonowała bez budynku kościoła.

W 1817 r., na prośbę parafian, Aniela z Jastrzębowskich Trzcińska, dziedziczka dóbr Trzcinica w powiecie ostrzeszowskim podarowała parafii w Żytniowie stary drewniany kościół, który nie był już wykorzystywany bowiem został zastąpiony przez nowy kościół murowany. Stary kościół drewniany rozebrano, przewieziono do Żytniowa, a następnie został on złożony przez cieślę Józefa Ośródkę. W czasach posługi kapłańskiej ks. Mateusza Grzonkowskiego kościół przyozdobiono oraz postawiono plebanię oraz budynki gospodarcze. W tym okresie zbudowano również krypty oraz podziemny korytarz łączący kościół z plebanią i parafialnym dworem. W kryptach tych pochowani są zmarli z rodziny Sieradzkich, dawnej żytniowskiej szlachty. W połowie XIX wieku dobudowano dzwonnicę oraz wyposażono kościół w barokowe ołtarze oraz obrazy z XVIII i XIX stulecia. Najstarszy obraz przedstawiający św. Stanisława pochodzi z 1772 r.

Dalsza rozbudowa kościoła nastąpiła za czasów posługi ks. Stanisława Ludwikiewicza. Wtedy to, w roku 1907 dobudowano zachodnią część nawy oraz przebudowano kościół nadając sklepieniom, łukom okiennym i wejściom z kaplic do nawy charakter pseudogotycki.

W latach okupacji hitlerowskiej kościół był zamknięty dla kultu, obrabowany i zdewastowany. Niemcy zniszczyli m.in. zabytkową dzwonnicę, dzwony przetopili na działa, a świątynię wykorzystywali jako magazyn różnych materiałów.

Po wojnie, staraniem ks.Leona Izdebskiego oraz jego następcy ks. Mariana Krzyżanowskiego nastąpiła renowacja kościoła. Zbudowano w 1947 nową dzwonnicę, wykonano nowe trzy dzwony, odnowiono polichromie oraz doposażono kościół w brakujące elementy dekoracyjne. Za czasów probostwa ks. Henryka Danielewskiego na dziedzińcu kościoła została wzniesiona kopia Groty z Lourdes, w której umieszczono figurę św. Bernadety. W latach 70. XX w. gościem parafii był kardynał Karol Wojtyła. Wydarzenie to upamiętnia tablica pamiątkowa.

W roku 1986 r. za czasów ks. Jędryczewskiego z terenu parafii żytniowskiej została wydzielona parafia w Cieciułowie. Dalsza renowacja kościoła w Żytniowie nastąpiła w latach 1989-1995, kiedy proboszczem miejscowej parafii został ks. Jan Batorski. Przeprowadzono wtedy prace konserwatorskie świątyni oraz plebanii, uporządkowano teren wokół kościoła, wycięto część starych, spróchniałych drzew rosnących wokół kościoła, które zagrażały budynkowi oraz uporządkowano teren cmentarza. Za:

  • /foto/5363/5363736m.jpg
    2015
  • /foto/5367/5367419m.jpg
    2015
  • /foto/5947/5947825m.jpg
    2015
  • /foto/5947/5947826m.jpg
    2015

Wikimedia Commons commons.wikimedia.org

Poprzednie: 2010 - 2012 - Budowa stupy Strona Główna Następne: Muzeum Regionalne
(dawny zespół poklasztorny o.o.Bernardynów)